آسیب طناب نخاعی که منجر به فلجی و کاهش قدرت حرکتی می‌شود با همان ترومای اولیه متوقف نمی‌شود و گزینه‌های درمانی اندکی وجود دارد که مانع از تخریب بیشتر و مشکلات بیشتر شود و به نوعی می‌توان گفت درمانی برای این عارضه وجود ندارد. پژوهشگران یک زیست ماده جدید و امیدوار کننده را شناسایی کرده‌اند که می‌تواند به طور هدفمند آسیب طناب نخاعی را درمان کرده و مانع از آسیب دیدگی بیشتر شود. در این پژوهش محققین نشان داده‌اند که چگونه استروژن به عنوان یک هورمون تولید شونده بوسیله خود بدن می‌توانند به یک زیست ماده با آزادسازی سازی آهسته پلیمریزه شود و برای حفاظت از سلول‌های سیستم عصبی استفاده شود و حتی موجب افزایش بازسازی شود. بعد از آسیب طناب نخاعی، رادیکال‌های آزادی تولید می‌شوند که با گذشت زمان موجب افزایش آسیب دیدگی می‌شوند. در این میان محققین با الهام گرفت از ذات استروژن به عنوان یک ماده حفاظت کننده عصبی، یک پلیمر را تولید کردند که می‌تواند بعد از ایمپلنت شدن مستقیم به طناب نخاعی، بافت آسیب دیده را هدف قرار داده و استروژن را به عنوان یک ماده درمانی به آهستگی هر چه تمام تر در این نقطه آزاد کند. این رویکرد در مقایسه با داروهایی که به طور متداول استفاده می‌شوند اثر درمانی دقیق‌تر و موثرتری دارد و مانع از ایجاد عوارض جانبی در سایر اندام‌ها می‌شود. در تست‌های آزمایشگاهی، تیمار نورون‌ها و آستروسیت‌ها با استروژن پلیمریزه شده مشاهده شد که استروژن نه تنها دارای اثرات حفاظت کنندگی عصبی بلکه ممکن است بازسازی را نیز افزایش دهد. این اولین بار است که محققین نشان داده‌اند پلی استروژن می‌تواند فرا رشد سلول‌های عصبی را بدون استفاده از فاکتورهای رشد تقویت کند. مبحث انتقال دار به طناب نخاعی آسیب دیده یک بحث واقعا چالش برانگیز است و یافتن راهکارهایی از این دست می‌تواند موجب افزایش امید در بیماران ضایعه نخاعی باشد که تعداد آنها نیز کم نیست. منبع