در زمان آسیب نخاعی سیستم ایمنی بدن می تواند پاسخی سودمند و یا مضر داشته باشد. با حس کردن آسیب، سیستم ایمن یک پاسخ التهابی را صادر می‌کند که منجر به گسیل شدن سلولهای ماکروفاژی به سمت بافت آسیب دیده است. به دلیل خورده سلولها یا بافتها و خون موجود در ناحیه آسیب، این ماکروفاژها ناحیه آسیب دیده را پاکسازی نیز می‌کنند. این امر موجب ایجاد یک فضای ضایعه بزرگ تر در محل آسیب می‌شود و در نتیجه عملکرد نخاعی به میزان بیشتری تحت الشعاع قرار می‌گیرد. با توجه به آن چه گفته شد، اگر بتوان به طریقی این فضای ضایعه را طناب نخاعی کاهش داد، در نتیجه می‌توان عملکرد عصبی و نخاعی را به طور موثرتری حفظ کرد. در مطالعه‌ای جدید محققین نشان داده‌اند که خانواده‌ای از سلولهای بنیادی درمانی به نام سلولهای پیش ساز بالغ چند توان می‌توانند عواقب مربوط به پاسخ موج دوم آسیب رسان سیستم عصبی را کاهش داده و عملکرد از دست رفته را احیا کنند. این یافته‌ها می‌تواند عملکردهای حرکتی و ادراری را در جانوران آزمایشگاهی به میزان معناداری بهبود ببخشد. این نتایج نشان داده است که سلولهای پیش ساز بالغ چند توان این توانایی را دارند که رفتار تهاجمی ماکروفاژها در پاکسازی خورده‌های سلولی و بافتی، که منجر به تخریب بیشتر بافت سالم می‌شود را تعدیل کنند. تزریق این سلولهای پیش ساز بالغ چند توان به جانوران آزمایشگاهی بعد ازالقای آسیب در آنها نشان داده است که این سلولها به طحال مهاجرت کرده و در آن جا منجر به ایجاد یک پاسخ ایمنی ماکروفاژی سودمند برای آسیب طناب نخاعی می‌شوند. تزریق این سلول ها همانطور که گفته شد، عملکردهای حرکتی و ادراری را بهبود جانور را بهبود بخشید. پیش از این محققین دریافته بودند که ترکیبی به نام پپتید درون سلولی سیگماbمی‌تواند پلاستیسیتی عصبی و ترمیم نخاعی را بهبود ببخشد. محققین امیدوارند از ترکیبی برای ایجاد یک استراتژی درمانی و ترمیمی در آینده استفاده کنند.