طی یکی دو دهه گذشته، تیم‌های تحقیقاتی زیادی سعی داشته‌اند از پتانسیل سلول‌های بنیادی برای درمان آسیب‌های مختلف از جمله آسیب طناب نخاعی استفاده کنند. اما در اکثر روش‌های مورد استفاده رشد و تکثیر سلول‌های بنیادی گرافت شده به جایگاه آسیب نخاعی به دلایل مختلفی با محدودیت مواجه بوده است. برای مثال، ناحیه آسیب معمولا بوسیله ماتریکس خارج سلولی احاطه می‌شود که همانند بافت اسکاری که در بافت‌های سطحی ایجاد می‌شود، مانع از رشد و تکثیر سلول‌ها در ناحیه آسیب می‌شود. محققین در مطالعه‌ای جدید از سلول‌های پیش ساز عصبی(NPCs) مشتق از طناب نخاعی انسانی برای درمان میمون‌های رزوس استفاده کردند. این میمون‌های رزوس زیست شناسی و فیزیولوژی مشابه با انسان دارند. از آنجایی که این سلول‌های پیش ساز عصبی از طناب نخاعی جنین‌های هشت هفته انسانی جداسازی شدند، دارای برنامه رشد فعالی بودند که گسترش آکسونی را حمایت می‌کرد و در برابر مهار کننده‌های موجود در سیستم عصبی بالغین مقاومت نشان میداد. دو هفته بعد از آسیب اولیه، محققین نزدیک به 20میلیون سلول عصبی پیش ساز را به جایگاه آسیب میمون‌ها پیوند کردند. این سلول‌های پیش ساز عصبی از حمایت کوکتیلی از فاکتورهای رشد و داروهای سرکوب کننده ایمنی برخوردار بودند. طی یک دوره 9ماهه، گرافت شروع به رشد کرد و مارکرهای عصبی کلیدی را بیان کرد و صدها هزار آکسون را در ناحیه آسیب دیده ایجاد کرد. رفته رفته مشاهده شد که این میمون‌ها تا حدی عملکرد حرکتی شان ریکاور شد. از همه مهم تر، محققین بازسازی آکسون‌های قشری نخاعی را مشاهده کردند که برای حرکات ارادی انسان حیاتی هستند. به عقیده محققین گذشت زمان احتمالا شاهد ریکاوری هر چه بیشتر این جانوران خواهد بود و با رسیدن به قطعیت مبنی بر موثر بودن این سلول درمانی ها در مدل جانوری مانند میمون رزوس، می‌توان به آینده استفاده از این سلول‌ها در درمان آسیب‌های نخاعی امیدوار بود. منبع