خبر كارهاي دكتر صابري را از چند ماه پيش شنيده بودم حتي يكي از بيمارهاي سمجش چند بار گفت باهم بريم ويزيت بشيم، اما من قبول نكردم، اگه از من بود شايد تا يكسال ديگه هم اقدام نمي‌كردم، اما چه‌كنم با دل نازك اهل منزل؟؟ داداشم هفته‌‌‌ي پيش رفت بيمارستان امام خميني‌ره، تا برام وقت ويزيت بگيره، نوبتي كه بهش رسيده براي روز دومِ آبانه. داداشم مي‌گفت كه: نفر 192 بوده، مي‌گفت: نميدوني چه خبر بود، همه‌جور آدم از همه‌جاي ايران اومده بود، همسر، مادر، پدر، برادر، خواهر، خود نخاعي‌ها، اونهم با چه وضعيت‌هايي اومده بودن، مي‌گفت كه: يه نخاعي خودش از اصفهان با ماشين خودش بكوب رونده بود و خودش را رسونده بود به بيمارستان و البته براي همون پاهاش بسيار متورم شده بود، مي‌گفت كه: يه پدري از شلوغ كاري مردم فيلم مي‌گرفت، مثل اينكه مي‌خواسته از تمام مراحل درمان كسش فيلم داشته باشه. خلاصه اگر ديديد جواني بر درختي تكيه كرده، چشمتان روشن

پايانه: اگرچه اسم وبلاگ‌هاي بنده آشنايي با يك معلول قطع نخاع است، اما من قطع نخاع نيستم. من هم مثل بيشتر بچه‌هاي نخاعي ضايعه‌ي نخاعي ديده‌ام، آمآ چون علائم ظاهري در مورد ضايعه و قطع نخاع با هم خيلي فرق نداره اسمي را براي وبلاگ انتخاب كردم كه پياز داغش بيشره.

ثبت نام اينترنتي براي درمان ضايعه‌ي نخاع توسط گروه دكتر هوشنگ صابري

لبخند ژوكوند به: بيچاره موناليزآاااااا!!؟

اون چيزم