ویلفردو پارتو اقتصاددانی ایتالیایی در سال ۱۹۰۶ فرمولی ریاضی برای شرح توزیع ناعادلانه‌ی ثروت در جامعه ارائه کرده است. او فهمیده که ۸۰ درصد ثروت جامعه تنها در دستان ۲۰ درصد افراد است. در هر شرایطی، چه در بحث‌های اقتصادی، چه کارهای گروهی یا حتی در فعالیت‌های روزانه، فقط ۲۰ درصد دلایل موجب به وقوع پیوستن ۸۰ درصد از رخدادها می‌شوند. فرض کنید درآمد شما رو به افزایش است؛ طبق قانون ۸۰/۲۰، فقط ۲۰ درصد از فعالیت‌های شما منجر به تولید ۸۰ درصد از درآمد و ثروت شما شده است. در بحث کنترل کیفیت، ۲۰ درصد نقص موجود در محصولات، موجب خسارت ۸۰ درصدی می‌شود. مثال‌های دیگر برای شرح قانون ۸۰/۲۰ به این صورت است:

۸۰ درصد درآمد در هر تجارتی، از ۲۰ درصد مشتریان به دست می‌آید.

۸۰ درصد از شکایاتی که شرکت با آنها رو‌به‌رو می‌شود، از ۲۰ درصد مشتریان است.

۸۰ درصد نارضایتی جامعه، از ۲۰ درصد از صاحبان قدرت و ثروت جامعه است.

۲۰ درصد از کارکنان، مسئول ۸۰ درصد از نواقص کاری هستند.

۲۰ درصد از شرکا، ۸۰ درصد از منابع مالی را فراهم می‌کنند.

پسرفت: بر طبق این قانون میتوان گفت: ۲۰ درصد از مردم از شرایط رضایت کامل دارند چون مالک و دارای قدرت هستند و با استفاده از روابط خانوادگی، اطلاعات محرمانه، امضاهای طلایی، منابع هنگفت مالی، در اختیار بودن زیرساخت‌های ملی در حال کسب روزی حلال هستند!؟ این طبقه و گروه خاص موجب گردش مالی و اقتصاد کلان میشوند زیرا ناگزیرند برای خانواده اتومبیل‌های سوپرلوکس میلیاردی، پنت‌هاوس سوپرلوکس میلیاردی، ویلای شمال و جنوب و خارج از کشور سوپرلوکس میلیاردی، بخرند تا جوانان‌شان بجای تلف کردن وقت و عمرشان در فضای مجازی در خیابان‌ها دوردور کنند و لباس و ساعت و جواهرات مارک دار بخرند و به دورهمی‌ بروند. لازم به ذکر نیست که نارضایت این گروه برخوردار از منابع ۸۰ درصد مردم موجب تزلزل ارکان قدرت میشود زیرا صدای این طیف قلیل به‌میزان دارایی و قدرتشان بلند و مخرب است.