عجب دنيايه جالبيه دنيايه وبلاگستان فارسي. قديم‌ها جوون‌ها با فيلم‌هاي فارسي زندگي مي‌كردن حالا با پيشرفت زمانه و علم و محدوديت‌ها فيلم فارسي جاش رو به وبلاگ فارسي داده. شباهت وبلاگ فارسي را به فيلم فارسي اينطوري ميشه گفت: اينجا كلي سلطان قلب ها هست, گنج قارون هست، در امتداد شب هست، يه حسن كچل هم هست. كسي كه وبلاگ ميزنه و مي‌نويسه و نوشته‌هاش رو جلوي چشم عموم مي‌گذاره و كامنت دوني را هم باز مي‌گذاره يعني اينكه خودش را براي هر نوع نظر مثبت يا منفي آماده كرده، آمآا نميدونم چرا اگه به كسي بگي فلاني، فلان جايه چيزت رو اگه فلان طوري كني, آدم ميتونه از چيزت بيشتر استفاده كنه، سريع ترش مي‌كنه. آيا اينجا فقط بايد به‌به و چه‌چه زد؟؟ يه چيزي كه برام خيلي جالبه اينه كه اينجا هيچ كس دوست نداره اسم واقعي خودش رو بنويسه، انگالي اسم‌ها هم بايد مجازي باشه تا بشه. از عجايب اينجا اينه: سلام من آپ هستم. نمي‌دونم چرا خيلي ها دوست دارن با اين اسم خودشون را معرفي كنن. تازه وقتي كه ميري ببيني آپ كيه با چند تا اسم ديگه روبرو ميشي كه اصلا معلوم نمي‌كنه طرف مرده زنه يا....؟؟ خلاصه وبلاگ براي خيلي ها شده: زندگي, دوست, عشق, خنده,گريه, استاد, سسك و......... چهارمين سال تولد وبلاگستان فارسي هرچه كه باشه مباركه‌هه‌هه. پاورقي : بعضي وقت‌ها دوستان به من گله مي‌كنن كه: اگه ما به تو سر نزنيم تو به ما سر نمي‌زني؟!!؟ جواب من هميشه نه بوده و هست، چون نوشته‌هاي من بدرد تعداد اندكي از بروبچ مي‌خوره به همين دليل، دليلي نمي‌بينم كه بخوام كسي را به اين وبلاگ بكشم، هركسي كه تا حالا اومده اينجا بعد ماليدن يگآلمه پيه مطالب وحشتناك به تنش، خودش با ميل خودش اومده. من چون مي‌دونم نوشته هام بدرد هركسي نمي‌خوره براي همين هميشه هر ارتباط را آخرين ارتباط تصور مي‌كنم و پي‌گير هيچ ارتباطي نمي‌شم.

ابول سعيد 66