پزشک استاد، توسط رزیدنت ها برای 10 روز بعد وقت بستری شدن برای درمان با جراحی داد. سر وقت به بیمارستان مراجعه کردیم و بستری شدم و صبح روز بعد به اطاق عمل رفتم پزشکان یک میله درون استخوان رانم قرار دادند و آن را از پایین و بالا به استخوان پیچ کردند. عمل جراحی 6 ساعت طول کشیده بود. پس از ریکاوری به علت کم خونی و افت فشار خون به بخش مراقبت ویژه ICU منتقل شدم تا با دارو تحت درمان قرار بگیرم. داروی تنظیم فشار خون بصورت مخفف نوُر نامیده میشه که آن را با دستگاه تزریق خودکار بصورت 24 ساعته فعال میکنند تا دارو آهسته و پیوسته وارد بدن شود. در تمام مدتی که من در بخش مراقبت ویژه بودم، همسرم از صبح زود تا شب با وجود ممنوعیت، مصرانه پشت درب ICU می ایستاد تا لحظه ای درب ICU باز شود و مرا ببیند و دستی برای من تکان دهد و من پاسخی به او بدهم. گاهی مسئولین بخش دلشان به رحم می آمد و برای یکی دو دقیقه همسرم را به بالینم میفرستادند. هرچه من به همسرم میگفتم به خانه برو، اینجا خودت را خسته نکن، جواب میداد: اینجا دلم آرام است. پس از 3 روز درمان با دارو و تزریق یک کیسه خون، به تنظیمات کارخانه ای بازگشتم و به بخش ارتپدی منتقل شدم.  3 روز هم در بخش ارتپدی بستری بودم جهت ادامه وتکمیل درمان. پس از تایید پزشکان، حکم مرخصی من صادر شد تا به خانه برگردیم. در این هاگیر واگیر ویلچرم سنگ کوب کرد و بناچار همسرم ویلچر به تنهایی هل میداد.

3 هفته پس از جراحی با تب 39 درجه به درمانگاه بیمارستان و مطب پزشک معالج رفتیم. بیان کردم که چند شب و روزه که تب 39 درجه همراه با لرز و تعریق فراوان دارم.  یکی از رزیدنت های دکتر، که خانم است گفت: تبت از سرماخوردگیه، درحالی که سرما نخورده بودم. 50 بخیه فلزی سه منطقه: روی زانو ، بالای زانو ، و سمت راست بالا ران سمت را کشیدند.

همسرم پرسید این قسمت بالای ران چرا اینقدر شل و برجسته و آبدار طور است!؟ یکی از رزیدنت ها گفت: این قسمت رانت، شل شدگی بافت عظله پیدا کرده و این بعد جراحی طبیعی است. به خانه آمدیم و 3 روز بعد با رعایت نکات بهداشتی و ایمنی به حمام و توالت رفتم که پس از برگشت و آمدن روی تخت، محل یکی از بخیه ها در بالای ران که شل شدگی بافت عظله داشت سر باز کرد و بیش از یک لیتر ترشحات بد بوی عفونی از آن محل خارج شد و یک محلفه بزرگ را غرق عفونت کرد.