بر اساس تحقیقات ارائه شده در نشست سالانه انجمن بین‌المللی تحقیقات سلول‌های بنیادی 2026، یک روش درمانی مبتنی بر سلول‌های بنیادی که برای بازیابی عملکرد از طریق ترمیم مسیرهای عصبی آسیب‌دیده طراحی شده است، به آزمایش بالینی برای افراد مبتلا به آسیب مزمن نخاعی نزدیک‌تر می‌شود.

این کار بر اساس بیش از یک دهه تحقیق در زمینه درمان‌های ترمیمی برای آسیب نخاعی انجام شده است. تیم پیشگام توسعه سلول‌های بنیادی پیش‌ساز عصبی مشتق از سلول‌های بنیادی پرتوان القایی بوده و اولین مطالعه بالینی جهان در این رویکرد را در بیماران مبتلا به آسیب نخاعی نیمه‌حاد آغاز کرده است.

در مارس ۲۰۲۵، محققان نتایج پیگیری یک ساله از آن مطالعه اولیه روی چهار بیمار را اعلام کردند و هیچ عارضه جانبی جدی مرتبط با درمان و بهبود عصبی در دو شرکت‌کننده، از جمله یکی که توانایی ایستادن مستقل و شروع آموزش راه رفتن را دوباره به دست آورد، گزارش نکردند. اگرچه این یافته‌ها هنوز در یک مجله داوری شده توسط همتا منتشر نشده‌اند، اما پایه و اساس ایمنی را برای گسترش برنامه به آسیب نخاعی مزمن فراهم کردند.

این کارآزمایی که توسط پزشک آغاز شده و انتظار می‌رود در سال ۲۰۲۷ شروع به جذب بیماران کند، افراد مبتلا به آسیب نخاعی مزمن و ناقص را که فیبرهای عصبی غیرفعال اما دمیلینه شده دارند، ثبت نام خواهد کرد. برخلاف بیمارانی که بلافاصله پس از آسیب تحت درمان قرار می‌گیرند، این افراد اغلب مسیرهای عصبی باقی مانده‌ای دارند که عایق میلین مورد نیاز برای انتقال سیگنال کارآمد را از دست داده‌اند.

او گفت: «ما پیش از این با موفقیت یک مطالعه بالینی جهانی و انسانی را که بیماران را در مرحله نیمه‌حاد هدف قرار می‌داد، به پایان رسانده‌ایم که نشان‌دهنده ایمنی امیدوارکننده‌ای است.» «تغییر ما به مرحله مزمن، نقطه عطف منطقی بعدی است که بر اساس آن پایه محکم بنا شده است. از آنجایی که محیط سلولی با گذشت زمان تغییر می‌کند، ما در حال تکامل استراتژی خود از ایجاد ایمنی صرف به غلبه فعال بر موانع سرسخت و دیرینه فلج مزمن هستیم.»

زیست‌شناسی آسیب مزمن نیز به یک سلول‌درمانی متفاوت نیاز داشت. در حالی که برنامه قبلی از سلول‌های بنیادی پیش‌ساز عصبی قادر به تولید نورون استفاده می‌کرد، رویکرد جدید از سلول‌های بنیادی پیش‌ساز عصبی گلیوژنیک در سطح بالینی استفاده می‌کند که ترجیحاً به آستروسیت‌ها و الیگودندروسیت‌ها سلول‌های پشتیبان مسئول حفظ نورون‌ها و بازیابی میلین در اطراف فیبرهای عصبی باقی‌مانده  تبدیل می‌شوند. این درمان به جای تلاش برای بازسازی مدارهای عصبی کاملاً جدید، با هدف ترمیم و بازیابی عملکرد مدارهای موجود انجام می‌شود. مطالعات پیش‌بالینی قبلی نشان داد که این سلول‌های گلیوژنیک باعث افزایش میلین‌سازی مجدد، حفظ آکسون‌های میزبان و بهبود بهبود حرکتی در مدل‌های حیوانی می‌شوند و همین امر، زمینه را برای پیشبرد درمان به سمت آزمایش‌های انسانی فراهم می‌کند.

آخرین یافته‌های پیش‌بالینی، این استراتژی را بیشتر تأیید می‌کنند. محققان گزارش دادند که درجه بالینی در مطالعات آزمایشگاهی به طور مؤثر به نورون‌ها، آستروسیت‌ها و الیگودندروسیت‌ها تمایز یافتند. پس از پیوند به مدل‌های حیوانی مبتلا به آسیب نخاعی مزمن، سلول‌ها بدون شواهدی از تشکیل بافت شبه توموری، بهبود رفتاری را بهبود بخشیدند و در عین حال ریزمحیط نخاع آسیب‌دیده را بازسازی کردند. منبع

:: برچسب‌ها: سلول‌های بنیادی پیش‌ساز عصبی, نخاع آسیب‌دیده را بازسازی کردند, هدف ترمیم و بازیابی عملکرد مدارهای موجود, سلول‌درمانی متفاوت, بازیابی عملکرد از طریق ترمیم مسیرهای عصبی آسیب‌دیده, مطالعه بالینی جهان در این رویکرد را در بیماران مبتلا به آسیب نخاعی نیمه‌حاد,