برخلاف بافت‌هایی مانند پوست و روده که حاوی سلول‌های بنیادی هستند، مغز و طناب نخاعی پستانداران توانایی بسیار محدودی برای بازسازی بعد از آسیب دارد و همین امر منجر به ناتوانی‌هایی تقریبا دائمی جانور می‌شود. با این حال، جایگزین کردن سلول‌ها از طریق فراخواندن سلول‌های بنیادی عصبی اندوژن، ممکن است استراتژی موثری برای بازسازی سیستم عصبی مرکزی باشد.

در حالی که سلول‌های بنیادی عصبی فعال شده بوسیله آسیب در مغز و طناب نخاعی به جای جایگزینی سلول‌های از دست رفته، تمایل به تولید آستروسیت‌های شکل دهنده اسکار دارند، فرضیه‌های بسیاری وجود دارد که آنها می‌توانند بدنبال آسیب سیستم عصبی مرکزی برای جایگزینی سلول‌های از دست رفته القا شوند و پیوند سلول‌های بنیادی عصبی می‌تواند ریکاوری آسیب طناب نخاعی را به میزان زیادی میسر سازد که این امر تاحدی می‌تواند از طریق میلینه کردن مجدد آکسون‌ها از طریق افزایش تولید اولیگودندروسیت‌ها باشد.

در پژوهشی محققین نشان داده‌اند که سلول‌های اپاندیمی موش(سلول‌های بنیادی عصبی طناب نخاعی) دارای پتانسیل ذاتی برای جایگزینی شمار زیادی از اولیگودندروسیت‌های از دست رفته هستند که موجب افزایش میلینه شدن مجدد آکسون‌ها درون طناب نخاعی آسیب دیده موش می‌شود.

این مطالعه پیشنهاد کرده است که سلول‌های بنیادی عصبی موجود در طناب نخاعی(سلول‌های اپاندیمی)، پتانسیل تولید سلول‌های جدیدی که بتوانند آسیب طناب نخاعی را ترمیم کنند دارا هستند و در صورتی که راهی برای بیش بیان OLIG2 در آنها بیابیم می‌توانیم انتظار ترمیم موثرتری را داشته باشیم. منبع