به گذشته که فکر می‌کنم میبینم چه زود زمان حال تبدیل به گذشته میشه. انگار همین دیروز بود: رشد و حرف زدن و قد کشیدن امیرفرهاد پسرم. انگار همین دیروز بود: که آسیب نخاعی دیدم 29تیر 22 سال پیش. گذشته‌های دور هم خیلی نزدیک هستند: مثلا وقتی شعر حافظ میخونی اصلا حس دوری 700ساله بهش نداری. وقتی آدم به کورش کبیر فکر میکنه خیلی به این فکر نمیکنه که داره به 2500 سال پیش فکر میکنه. دورترین زمانی که بهش فکر میکنیم زمانیه که: خداوند متعال آدم و حوا را آفرید و به آنها اجازه داد در بهشت زندگی و از تمامی نعمت‌های آن استفاده کنند به جز میوه خاصی که آدم و حوا را از خوردن آن نهی کرد و فرمود اگر به آن درخت نزدیک شوید و از میوه آن بخورید ازبهشت رانده خواهید شد ولی با وسوسه‌های شیطان از میوه آن خوردند و خداوند آنها را از بهشت بیرون راند و به زمین فرستاد. در جایی خواندم که تاریخ ولادت حضرت محمد علیه‌السلام ۶۱۶۳ سال بعد از هبوط حضرت آدم علیه‌السلام بوده. با این حساب ما داریم در مورد 7 هشت هزار سال پیش حرف میزنیم، زمانی بسیار طولانی و دور، اما چه زود گذشته و چه راحت درموردش حرف میزنیم. روزی روزگاری به همین سادگی درباره‌ی روزهای دنیای ما حرف میزنند. مثل یه خواب: گوینده ای از آنان گفت: چه مقدار در خواب مانده‌اید؟ برخی گفتند: یک روز یا پاره‌ای از روز را در خواب مانده‌ایم. و برخی دیگر گفتند: پروردگارتان به مقداری که در خواب مانده‌اید، داناتر است، (۱۹) سوره 18: الکهف. اصحاب کهف سیصد سال در غارشان ماندند و نُه سال به آن افزودند. (۲۵) سوره 18: الکهف. انشالله از رستگاران و همنشینان اولیا الله باشیم در روزها طولانی آخرت، که طول هر روزش:   در حقيقت ‏يك روز از قيامت نزد پروردگارت مانند هزار سال است از آنچه می‏شمريد (47)سوره 22: الحج.  روزى كه مقدارش آن چنان كه شما آدميان برمیشماريد هزار سال است به سوى او بالا مى‏رود (5)سوره 32: السجدة.  فرشتگان و روح در روزى كه مقدارش پنجاه هزار سال است به سوى او بالا میروند(4)سوره 70: المعارج