سريال تلويزيوني مشق عشق را ديديد؟؟ موضوع محوري اين سريال زندگي (اميد) يك جوان قطع نخاع با حاشيه هاش بود. ضعف اين سريال اون بود كه در جايي تمام دغدغه هاي ذهني اميد را بي كاري او جلوه ميداد ولي كارگردان خيلي ساده و راحت از كنار اين موضوع گذشت و تمام دغدغه ي اميد(بيكاري) در ورزش كردن او پاك و محو شد. خوب، مشكل كار و مشكلات مالي يقينا دغدغه ي ذهن همه ي افراد جامعه است سالم و معلول هم نداره. مهمتر از دغدغه ي مالي براي يك فرد قطع نخاع دغدغه هاي جسمي فرد است كه بسيار براش مهم و گاهي عذاب آور است. من ميگم بزرگترين دغدغه هاي ذهني من به عنوان يك فرد قطع نخاع : 1- يبوست 2- بيرون روي(ضد يبوست) 3- امكان پس زدن ادرار از مثانه به كليه ها و از كار افتادن كليه ها 4- عفونت ها و 5- پيشگيري از زخم بستر، است. كاشكي توي اين سريال براي كمي آموزش هم كه شده نحوي شلوار پوشيدن و سوار ويلچر شدن اميد را نشان ميدادند، چون اينها هم از لزومات زندگي هر روزي يك فرد قطع نخاع قبل از سر كار رفتن است. آمآااااااا نكته ي مثبت سريال مشق عشق اين بود كه نشان ميداد كه همه ي آدم ها در هر سطحي كه باشند بدون مشكل نيستند. مشكل هر كس هر طور كه حل شد مشكل اميد فقط با ورزش حل شد.

پاورقي : آيا برنامه هاي سيما(بخصوص خبرها و گوينده هاش) شما را هم مثل من به شدت عصباني و مجبور به گفتن بد و بيراه ميكند؟؟ بعضي از گوينده هاي خبر با حماسي اخبار گفتنشون واقعا گندش را در ميآرنآااا. آيا اخبار هم بايد بد آموزي داشته باشه و عامل ضد فرهنگ باشه و مردم را بسوي پرخاشگري ببره؟؟

وبلاگ هاي يك معلول قطع نخاع(من) :

http://irannik.persianblog.com

http://iran.special20.ir

http://iranabc.mihanblog.com

http://fishiran.persianblog.ir