یک پژوهش پیشگامانه نشان می‌دهد که سلامت عصبی به میزان زیادی به سیگنال‌هایی بستگی دارد که از عضلات بزرگ بدن در ناحیه پاها به مغز فرستاده می‌شود. این مطالعه جدید نشان میدهد چرا بیماران مبتلا به بیماری‌های نورون‌های حرکتی مانند MS، آتروفی نخاعی عضلانی و سایر بیماری‌های عصبی اغلب زمانی که دامنه حرکتی شان محدود می‌شود، سریع تر تحلیل میروند. افرادی که قادر به انجام ورزش‌های طاقت فرسا(کلا ورزش کردن) نیستند یا فضانوردانی که به سفرهای فضایی می‌روند، نه تنها توده عضلانی شان را از دست می‌دهند بلکه شیمی بدن آنها نیز در سطح سلولی تغییر می‌کند و حتی سیستم عصبی آنها نیز دچار اختلالاتی می‌شود. در این مطالعه محققین از موش‌هایی استفاده کردند که حرکت پاهای عقبی‌شان به مدت 28 روز محدود شده بود. این موش‌ها تغذیه و شرایط طبیعی داشتند و استرسی نیز نشان ندادند. در انتهای دوره آزمایش محققین ناحیه تحت بطنی مغز آنها را مورد ارزیابی قرار دادند. ناحیه تحت بطنی نیچ یا ریز محیط حاوی سلول‌های بنیادی عصبی محسوب می‌شود که در حفظ سلامت سلولی مغز نقش دارد. این مطالعه نشان داد که محدود کردن فعالیت فیزیکی موجب کاهش 70 درصدی تعداد سلول‌های بنیادی عصبی در مقایسه با موش‌های طبیعی می‌شود. هم چنین در موش‌هایی که فعالیت حرکتی و ورزشی آنها محدود شده بود، هم نورون‌ها و هم اولیگودندروسیت‌ها به بلوغ کامل نرسیدند. محققین براین باورند که پاها بویژه در تمرین‌های استقامتی، سیگنال‌هایی را به مغز می‌فرستند که برای تولید سلول‌های عصبی سالم حیاتی هستند. علاوه براین مشخص شد که محدود کردن تمرینات ورزشی و حرکتی میزان اکسیژن را در بدن پایین می‌آورد و محیط غیر هوازی را ایجاد می‌کند که متابولیسم را تغییر می‌دهد. کاهش ورزش روی دو ژن که یکی از آن ا به نام CDK5Rap1 برای سلامت میتوکندریایی ضروری است، اثر می‌گذارد. نیازی به گفتن نیست که این میتوکندری‌ها موتورخانه تامین انرژی در سلول‌ها محسوب می‌شوند. در مجموع این مطالعه نشان می‌دهد که چقدر فعالیت‌های حرکتی و ورزشی می‌تواند در سلامت فرد تاثیر گذار باشد. منبع 

ته‌بندي: احتمالا به همین دلیل ورزش نکردن من هست که سیستم ایمنی بدنم بسیار ضعیف عمل میکنه یا بهتره بگم اصلا عمل نمیکنه و مرتب سرماخورده هستم.