پسرم امیرفرهاد الان دوسال و هشت ماه سن داره. دیروز بردمش پارک و ازش خواستم تنهایی بره تو زمین‌بازی و با بچه‌ها بازی کنه. اول گفت: نمیرم، چون اولین بارش بود که میخواست تنهایی بره بازی. با کمی تشویق رفت بسوی زمین بازی هنوز چند متر ازم دور نشده بود که برگشت طرفم و اومد کنارم و گفت: جایی نری‌هآاا، همینجا بمون. گفتم: چشم پسر قشنگم، شما نگران نباش، من همینجا میمانم و مراقب شما هستم. با اطمینان از حضور من، ازم دور شد و اینبار دوبرابر قبل ازم دور شد، اما باز بسرعت بطرفم برگشت. دوباره بهم گفت: بابا جایی نری‌هآاا، همینجا بمون تا من بیام. گفتم: چشم عزیزم، شما نگران نباش، من از اینجا مراقب شما هستم. این دورتر رفتن و بازگشتن بسوی من و اطمینان پیدا کردن از حضور من مرتب تکرار شد و هر بار پسرم دورتر میرفت و برمیگشت. قبلا در یک فیلم آموزشی دیده بودم این رفتار کودک را که با حس حضور پدر یا مادرش آهسته و کم کم از اونها دور میشه و به دورتر میره و نم نم برای زمان بیشتری دوری والدینش را تحمل میکنه.

پاپوش: منت خدای را عزوجل که طاعتش موجب قرب است و به شکر اندرش مزید نعمت. هر نفسی که فرو می رود ممد حیات است و چون برمی آید مفرح ذات. در هر نفس دو نعمت موجود است و بر هر نعمت، شکری واجب. خدای مربانم کرور کرور سپاس گزارم. (کرور ایرانی برابر با نیم میلیون یا ۵۰۰٬۰۰۰ می‌باشد)

شناسایی دلایل ژنتیکی بیماری عصبی آتاکسی مغزی نخاعی با استفاده از سلولهای بنیادی پرتوان القایی عملکرد مناسب سلول های بنیادی نیازمند سولفید هیدروژن است پتانسیل سلول های بنیادی در درمان آتروفی نخاعی عضلانی و بهبود نورون های حرکت استفاده از سلول های بنیادی برای بازسازی موفقیت آمیز آسیب قشری نخاعی هشدار کارشناسان در مورد توریسم سلول های بنیادی نتایجی مثبت از پیوند سلول های بنیادی برای درمان ام اس

محققان موفق به تولید ماده‌ای نرم و شبیه بافت شدند که از صدها سلول سنتزی حاویDNA ساخته شده‌اند. می‌توان امیدوار بود که از این دستاورد در آینده‌ای نه چندان دور برای توسعه درمانهای پیشرفته استفاده کرد. مهمترین ویژگی این بافت مهندسی شده قابلیت حیرت انگیز آن در انتقال سیگنال الکتریکی است. ژنهای موجود در هر یک از سلولهای سازنده این بافت تحت تأثیر نور فعال می‌شود و از این طریق محققان می‌توانند کنترل دقیقی بر عملکرد این ماده جدید داشته باشند. دانشمندان این دستاورد حیرت انگیز را کاری بزرگ توصیف کرده‌اند و می‌گوید: این دستاورد در نوع خود کار بزرگ و زیبایی است. اینکه بتوان سلولهای سنتزی را با دقتی بالا تنظیم کرده و در کنار هم قرار داد در نوع خود حیرت انگیز است. دانشمندان امیدوارند که در آینده نه چندان دور چنین موادی قابلیت برقراری ارتباط با سایر بافتهای زنده را پیدا کنند. از جمله کاربردهای مؤثری که برای این دستاورد تصور می‌شود می‌توان به جراحات وارده بر نخاع اشاره کرد. در اینگونه موارد بازتولید رشته‌های عصبی از اهمیت بسیار زیادی برخوردار است. در این صورت می‌توان از چنین موادی برای پر کردن خلاء ناشی از جراحات به وجود آمده بهره برد. منبع

افرادی که دچار آسیب نخاعی می‌شوند با چالش‌های بسیار زیادی مواجه هستند که راه رفتن مجدد یکی از کوچک ترین‌های آنها محسوب می‌شود. به همین منظور محققین کمبریج به دنبال راهی هستند که بتوانند کیفیت زندگی این افراد را افزایش دهند.  آسیب نخاعی از بسیاری جهات یک بیماری تستوسترونی است به این معنی که از هر پنج مورد آسیب‌های نخاعی، چهار مورد آنها در مردان اتفاق می‌افتد که شیوع آن هم بیشتر در اوایل سن بلوغ است. در نتیجه ارزیابی خطر وقوع این امر در مردان امری لازم است. شاید تعجب آور نباشد که وقتی از بسیاری از این بیماران در مورد اولویت هایشان در صورت سلامت سوال پرسیده می‌شود آن ها ابتدا به داشتن فعالیت جنسی و سپس توانایی حرکت دست و پا اشاره می‌کنند. راه رفتن و کنترل مثانه و ادرار اولویت‌های بعدی آنها محسوب می‌شود. در حال حاضر احیای عملکرد مثانه و کنترل ادرار یکی از چالش های اصلی است و بیماران مجبورند که مثانه‌شان را با سم بوتولینیون توکسین(بوتاکس) پر کنند تا آن را فلج کنند و بوسیله کاتتر چند بار در روز آن را تخلیه کنند. این شاید روشی ساده باشد اما استفاده از کاتتر می‌تواند منجر به عفونت و اسکار در بافت پیشابراه شود. برای حل این مشکل دکتر Fawcett و همکارانش در کمبریج ابتدا از دستگاهی موسوم به Brindley device‌استفاده کرده‌اند که ایمپلنتی است که به صورت یک محرک خارجی دستی عمل می‌کند و با انقباض مثانه به تخلیه شدن آن کمک می‌کند. این دستگاه نیز با مشکلاتی همراه است که از جمله آنها تضعیف کردن اعصاب حسی است که از لگن به نخاع می‌روند و در نتیجه این امر عضلات لگنی ضعیف شده و عملکرد جنسی از دست می‌رود. در ادامه، آنها ورژن بیورباتیکی از دستگاه Brindley را تولید کردند که سیگنال‌ها را از اعصاب حسی لگن دریافت می‌کند و پاسخ می‌دهد و در نتیجه این آسیب را قطع نمی‌کند. این سیگنال‌ها مانع تخلیه بی‌اختیار مثانه در زمان تحت فشار قرار گرفتن می‌شود و به بیماران اعلام می‌کند که مثانه آنها تا چه حد پر شده است و چگونه می‌توانند با استفاده از سیستمی الکترونیکی آن را تخلیه کنند. محققین امیدوارند بزودی این سیستم بیوروباتیک را وارد بازار جهانی کنند تا بیماران زیادی بتوانند از آنها نفع ببرند.منبع

سیستم عصبی از فرآیند تنفس تا کنترل ماهیچه‌ها نقش حیاتی در انجام عملکردهای مختلف ایفا می‌کند و به همین دلیل درد عصبی و آسیب‌دیدگی آن‌ها می‌تواند تاثیر چشمگیر و گسترده بر کیفیت زندگی داشته باشد. اما با وجود اهمیت فوق‌العاده سیستم اعصاب مرکزی چرا نمی‌توانیم آسیب دیدگی آن را برطرف کنیم؟ یک متخصص در پاسخ به این پرسش توضیح داد: سیستم اعصاب مرکزی دارای پروتئین‌های خاصی است که وجود این پروتئین‌ها امکان بازتولید سلولی را متوقف می‌سازد زیرا هر سلول موجود در سیستم عصبی همچون یک مدار مجزا، عملکرد منحصر به فرد دارد و نمی‌تواند جایگزین شد. سیستم عصبی به دو بخش تقسیم می‌شود که مغز و نخاع سیستم اعصاب مرکزی را شکل می‌دهند. اعصاب از رشته‌های حسی و نورون‌های حرکتی تشکیل می‌شوند که سیستم عصبی پیرامونی را شکل می‌دهند. سلول‌های عصبی نیز متشکل از قسمت‌های متعددی هستند اما از طریق رشته‌های پوشیده در لایه حفاظتی «میلین»، سیگنال‌ها را می‌فرستد و این رشته‌ها «آکسون» نامیده می‌شوند. آکسون‌ها رشته بلند سلول هستند که به سلول‌های مجاور رسیده و پیام‌ها را به انتهای رشته می‌رساند. همچنین سلول‌های «شوان» که تنها در دستگاه عصبی پیرامونی موجود هستند، سلول‌های گلیالی هستند که غلاف میلین حفاظتی تولید می‌کنند. سلول‌های شوان می‌توانند عصب‌های آسیب دیده را پاکسازی کنند تا شرایط برای فرآیند بازسازی فراهم شده و عصب‌های جدید شکل بگیرند. اما مشکل این جا است که سلول‌های شوان در سیستم اعصاب مرکزی وجود ندارند. سیستم اعصاب مرکزی در واقع از سلول‌های تولید‌کننده میلین تشکیل شده که قادر نیستند سلول‌های عصبی آسیب دیده را تحت هیچ شرایطی پاکسازی کنند. متخصصان در بررسی‌های خود به دنبال آن هستند تا موثر بودن درمان سلولی را آزمایش کنند به گونه‌ای که برای ترمیم سلول‌ها در سیستم اعصاب مرکزی سلول‌های بنیادی مستقیم در محل آسیب دیده تزریق شوند هرچند به دست آمدن نتایج این بررسی‌ها چندین سال زمان می‌برد.منبع

هر روز گوشی‌های هوشمند کارامدتر و شکیل‌تر و فراگیرتر از قبل می‌شوند. این گوشی‌ها فورا درب دانش‌نامه‌ای به بزرگی دنیای وب را بروی کاربر باز می‌کنند. هر کسی به فراخور حال و نیاز، از این امکان بهره می‌گیرد. به دوستان نخاعی توصیه میکنم به کانال تلگرامی اطلاعات نخاعی بپیوندند و از اطلاعات گسترده و سودمندش استفاده شایسته ببرند. این هم لینک مدیر گروه گفتگوی تخصصی و اشتراک تجربه نخاعی هاست، تماس بگیرید و درخواست عضویت در گروه بدید و از تجربه دوستانتان استفاده کنید.

پسينه: دوستان نخاعی كه علاقمند به كسب اطلاعات در زمينه زخم فشاري، زخم دور استوما  و زخم‌هاي ديابتي ويژه افراد آسيب  نخاعي  هستند مي‌توانند با شماره تلفن 09192058919 از ساعت: 9 صبح الي 21 روزهاي هفته غير از جمعه تماس برقرار نموده و در خصوص سوالات خود، پاسخ و راهنمايي دريافت نمايند.

تیمی از محققین توانسته‌اند موشی که به دلیل آسیب نخاعی دچار فلج پاها بود را با استفاده از سلول‌های بنیادی درمان کنند. آنها در این مطالعه سلول‌های بنیادی عصبی مشتق از سلول های iPS‌انسانی را به موش پیوند کردند. سرپرست تیم تحقیقاتی اعلام کرد که این اولین بار در جهان است که اثرات درمان سلول‌های بنیادی پرتوان القایی به اثبات رسیده است.  در حال حاضر درمان موثری برای آسیب اعصاب نخاعی وجود ندارد و استفاده از سلول‌های iPS‌ برای درمان می‌تواند امیدهای درمانی را ایجاد کند. این مطلب که درمان چنین ضایعاتی با استفاده از سلول‌های iPS‌ میسر شده است بسیار خوشایند است. محققین قصد دارند که بزودی مطالعات بالینی را در این زمینه آغاز کنند. همان طور که گفته شد محققین سلول‌های بنیادی عصبی را از سلول‌های iPS‌ تولید کرده‌اند که قادرند رشد کرده و به سلول‌های عصبی تبدیل شوند. محققین 9 روز بعد از آسیب نخاعی، بیش از 500000 سلول بنیادی عصبی را به نخاع‌های آسیب دیده  40 موش پیوند کردند. تصور می‌شود این زمان، زمان مناسبی برای پیوند باشد. محققین از نوع خاصی از موش استفاده کردند که بعد از پیوند دچار واکنش‌های ایمونولوژیک نمی‌شود. بعد از حدود یک ماه، 29 موش که زنده مانده بودند قادر به راه رفتن و دویدن بودند و 11 موش به دلایلی نامربوط به آزمایش مردند. اگرچه بسیاری از محققین نگران ایجاد تومورهای بدخیم بوسیله iPSCها هستند اما هیچگونه توموری در این موش‌ها مشاهده نشد. منبع

طی تحولی بزرگ در علم پزشکی محققان موفق به استفاده از لیزر برای به هم پیوند زدن نورونهای عصبی شدند. تصور می‌شود این نوآوری امیدهای تازه‌ای برای آسیب دیدگان نخاعی و مبتلایان به سایر اختلالات حرکتی ایجاد می‌کند. همچنین دانشمندان امیدوارند که از این روش نوین برای درمان آسیب‌های نخاعی استفاده کنند، رویدادی که می‌تواند یکی از مهمترین دستاوردهای علم پزشکی در هزاره سوم لقب بگیرد. درحالی که پیوند خوردن طبیعی نورون‌های عصبی چندین ساعت به طول می‌انجامد اما در این روش جدید بازه زمانی پیوند این ریزتارهای حیاتی به تنها ۱۵ میلی ثانیه کاهش می‌یابد. در این پروژه محققان با دو نورون معلق در نوعی حلال کار خود را آغاز کردند. این نورون‌ها درحالی معلق در حلال هستند که به یکدیگر نچسبیده اما تماسی میان آنها برقرار می‌شود. در ادامه از یک سری پالس‌های لیزری بسیار حساس در نقاطی که این دو نورون با یکدیگر تماس برقرار می‌کنند استفاده می‌شود. در نتیجه این فرآیند سلول‌ها شروع به شکل دهی نوعی غشای مشترک در محل اتصال می‌کنند که در نتیجه آن پیوند مناسبی میان آنها برقرار می‌شود. دانشمندان این پیوند خوردن را با دوقلوهای به هم چسبیده مقایسه می‌کنند. محققان در آزمایشات مختلفی از این روش برای پیوند زدن نورونها استفاده کرده و مشاهده کردند که از این روش می‌توان به عنوان تکنیکی مطمئن استفاده کرد. منبع

ساندر بیماری 26 ساله بود که چند سال پیش به دلیل افتادن از درخت دچار آسیب نخاعی شده و فلج شده بود. در سال 2011 پزشکان وی را مورد سلول درمانی قرار دادند و اینک وی امیدوار است که مجددا کنترل مثانه و حرکاتش را بدست آورد. در سال 2011، مشاورین ارتوپد و جراحان پیوند سلولهای بنیادی در بیمارستان به ساندر پیشنهاد تزریق سلولهای بنیادی کردند تا بدن وی را آماده ترمیم شبکه عصبی نخاعش کنند. وی در ابتدای آسیب دیدگی‌اش دچار فلجی چهار دست و پا شد و کنترل ادراری‌اش را نیز از دست داد. اما محققین توانسته‌اند با استفاده از سلولهای بنیادی مشتق از مغز استخوان وی که در شرایط آزمایشگاهی کشت و تکثیر داده شد شرایط وی را بهبود ببخشند. نتایج اولیه نشان می‌دهد که وی توانسته است تا حدی عمکلردهای حسی‌اش و کنترل مثانه‌اش را بدست آورد و اینک تا حدی می‌تواند دست‌هایش را حرکت دهد. محققین امیدوارند با استفاده از دوره‌های سلول درمانی اضافی وی بتواند تاحد زیادی بازتوانی شود.منبع

پسوند: دوستانی که از ادرار بدبو رنج می‌برند، مثلا ادرار بوی تند و تلخ و یا بوی تخم مرغ، میده، میتونن با مصرف محدود قرص  هیدروکلروتیازید مشکل بوی بد را رفع کنند. ولی بهترین راه درمانش آزمایش ادرار است. در ادامه درباره این دارو بخوانید:

گروه دارویی: دیورتیک

گروه درمانی: ضد فشار خون , ضد سنگ سازی در کلیه ها

شکل دارویی: قرص

مصرف در دوران حاملگی:مجاز به استفاده

موارد مصرف: در درمان فشار خون , اختلالات کبدی , نارسایی کلیه , ادم عمومی , قبل از قاعدگی

میزان مصرف: نصف تا یک قرص کامل و در صورت نیاز به میزان 2 قرص در روز قابل افزایش است.

موارد مانع: حساسیت شدید دارویی , عدم توانایی بیمار در ادرار کردن(آنوری)

عوارض جانبی: زردی , از دست رفتن آب بدن , نارسایی کلیه , ترومبوسیتوپنی , اگرالوسیتوز , کاهش میل جنسی , ضایعات جلدی , پر ادراری – شب ادراری

توجهات: وزن و فشار خون بیمار را کنترل کنید. تهوع , استفراغ , و ضعف عمومی و تشنج احتمال مسمومیت را مطرح می کند.

آموزش: دارو باعث کاهش فشار خون می شود.تغییر وضعیت را در نظر بگیرید. دارو با غذا میل شود.

شرایط نگهداری: در جای خشک و دور از نور نگهداری شود.

نکته: بیمار مستعد حساسیت به نور می شود.

 سرجیو کاناورو جراح ایتالیایی که با اعلام برنامه‌اش برای اولین پیوند سر انسان در سال 2017 حسابی مشهور شده است حالا اعلام کرده توانسته اولین پیوند موفقیت‌آمیز سر را روی یک میمون انجام دهد. به گزارش ديلي‌تلگراف،سرجیو کاناورو با اعلام اين خبر تصويري از اين ميمون منتشر شده كه به نظر مي‌رسد سر آن پيوند زده شده است. در اين عكس بخيه‌ها دور گردن ميمون ديده مي‌شود. اين جراح اعلام كرده كه در عمل جراحی میمون، سر تا منفی 15 درجه سانتیگراد سرد شده و این که حیوان بدون آسیب عصبی زنده مانده است. تيم جراحي اعلام كرده‌اند كه با وجود موفقيت آميز بودن عمل جراحي  این میمون 20 ساعت بعد به دلایل اخلاقی کشته شده است؛مسئله‌اي كه شك و شبهه‌ها در اين رابطه را زياد كرده است.

انتقادها و جنجال‌هاي زيادي درباره پيوند سر وجود دارد اما گروه پزشكي اين عمل جراحي در حال پيش‌بردن برنامه‌هاي خود و ساخت تجهيزات لازم و ويژه خود هستند. د عمل پيوند سر آن قدر جنجالي بوده كه انجام آن در هر جايي ممكن نباشد و دکتر سرجو کاناورو جراح ایتالیایی كه ايده پيوند سر روي انسان را 2 سال قبل مطرح كرد مجبور به انتخاب چين شده است. پيوند سر در اروپا با آمريكا هم با انتقادهاي جدي روبرو شده و آن را غير اخلاقي مي‌دانند.

دکتر کاناورو نخستین بار در سال ۲۰۱۳ این ایده را مطرح کرد و داوطلب اولين پيوند سر انساني جهان هم والری اسپریدانوف،كارشناس كامپيوتر اهل روسيه است. او از یک بیماری ژنتیک نادر تخریب کننده‌ عضلات رنج می‌برد و امیدوار است که بتواند یک بدن جدید برای خود پیدا کند. پزشكان تخمين زده‌اند كه اين عمل حداقل 36 ساعت طول خواهد كشيد و هزينه آن هم بيشتر از 11 ميليون دلار برآورد شده است.

در اين جراحی سر فردی که دچار مرگ مغزی شده اما بدنش سالم است با سر فردی دیگر که دچار ضایعه نخاعی یا بیماری های تخریب کننده عضلات و اعصاب است جابجا می شود. برای این جراحی بدن فرد دهنده و گیرنده سر در ابتدای جراحی سرد می شود تا مدت زمانی که سلول ها می توانند کمبود اکسیژن را تحمل کنند افزایش یابد. سپس بافتهای گردن جدا می شوند و رگهای بزرگ با لوله هایی ظریف به هم متصل می شوند. بعد نخاع فرد دهنده پیوند را قطع کرده و سر او را روی بدن فرد گیرنده قرار می دهند، سپس نخاع با ماده ای به نام پلی اتیلن گلایکول که مثل چسب عمل می‌کند به نخاع بدن جدید متصل می‌شود.

سپس فرد حدود چهار هفته در اغمای مصنوعی فرو خواهد رفت تا در مدتی که بافتها ترمیم می‌شوند تکان نخورد. در این مدت اعصاب و نخاع با شوک های الکتریکی خفیف تحریک می شوند تا پیوندها و ارتباطات آنها بین سر و بدن جدید محکم شود. اما برای اینکه بدن، سر پیوند شده را پس نزند باید فرد تحت درمان با داروهای قوی سرکوب کننده سیستم ایمنی قرار داشته باشد. دکتر کاناورو معتقد است فرد بعد از به هوش آمدن قادر است سر خود را تکان دهد و صورتش را حس کند، با صدای قبلی صحبت کند و در عرض یک سال قادر به راه رفتن خواهد بود. منبع

برای اولین بار در آمریکا از تزریق مستقیم سلولهای بنیادی به طناب نخاعی بیماران برای درمان آنها استفاده شده است. پزشکان سلولهای بنیادی مشتق از بافت جنین هشت هفته‌ای را به نخاع مرد 60 ساله‌ای که دچار بیماری ALS‌ پیشرفته بود، پیوند کردند. این برنامه بخشی از مطالعه بالینی بود که برای تعیین بی‌خطر بودن تزریق سلولهای بنیادی به نخاع انجام شد. این بیمار در مطالعات بالینی چندین بار مورد تزریق مستقیم سلولهای بنیادی به ناحیه کمری نخاعش قرار گرفت. این ناحیه بدین دلیل انتخاب شده که عملکرد پاها را کنترل می‌کند و اغلب بیماران مبتلا بهALS عملکرد عضلانی پاهایشان را ازدست می‌دهند. محققین می‌گویند که پیش از این نیزچندین مطالعه به تزریق سلولهای بنیادی به بیماران ALS‌ پرداخته بودند ولی این اولین باری است که از سلولهای بنیادی جنین برای درمان استفاده می‌شود و این درمان مورد تایید FDA‌ نیز واقع شده است. این سلولهای بنیادی ویژه که از طناب نخاعی جنین هشت هفته‌ای مشتق شده‌اند، در واقع سلولهای بنیادی عصبی هستند که توانایی تمایز به سلولهای عصبی را دارند. آن چه که باید در مورد این سلولهای بنیادی مشتق از جنین بدانیم این است که این سلولها با سلولهای بنیادی جنینی که به طور متداول می‌شناسیم و از تخریب جنین‌ها بدست می‌آیند فرق می‌کنند. منبع پاورقي: پس از هفته‌ها انتظار بالاخره مهمان عزیزمان از راه رسید. آمد تا گرمای خانواده‌مان را بیشتر کند. آمد تا برادری کند برای امیرفرهاد. آمد تا امیری دگر باشد در جمع مان. امیرسام زندی فرزند عزیزم خوش آمدی به دنیا و زندگی ما.

پژوهشی جدید موجب روشن شدن برهمکنش‌های پیچیده عملکردی سلولهای بنیادی و انتشار مولکولی در بافت عصبی شده است و این امر ممکن است بسیاری از وقایع مربوط به تمایز سلولهای بنیادی و تشکیل بخش قشری مغز را توجیه کند. در حالی که محققین در مطالعات اخیر موفق شده‌اند که روش‌های جدیدی را برای بازسازی سه بعدی بافت‌های عصبی و مسیرهای عصبی در مغز و نخاع ارائه دهند، دکتر ریچارد مک مورتی رویکرد ریاضیاتی جدیدی را برای درک غلظت مواد غذایی درون سازه‌های بافتی سه بعدی و چگونگی اثر گذاری آنها روی رشد بافت ارائه داده است. سلولهای بنیادی دارای رفتارهای منحصربفردی هستند و به غلظت‌های خاصی از فاکتورهای مولکولی پاسخ می‌دهند که این بدین معنی است که درک دینامیک پیچیده سیگنالینگ مواد غذایی، انتشار و متابولیسم در بافت‌های سه بعدی بسیار مهم است. بسیاری از بافت‌های سه بعدی به امید شبیه سازی مینی اندام‌ها از سلولهای بنیادی خود فرد بیمار بازسازی شده‌اند که از جمله آنها مینی مغزها یا ارگانوئیدهای مغزی هستند که میتوانند برای مطالعه بیماریهای عصبی استفاده شوند و یا این که روزی به بافت آسیب دیده بیمار پیوند شوند. بنابراین  توانایی هدایت و راهنمایی تکوین و عملکرد سلولهای بنیادی به سمت اثرات دلخواه در ارگانوئیدها یکی از جنبه‌های مهم این مطالعه است. دکتر مک مورتی در این پژوهش جدید درصدد برآمد که از یک مدل سازی ریاضی استفاده کرده است تا به غلظت دقیق مواد غذایی مورد نیاز برای ایجاد بافت عصبی سه بعدی از سلولهای بنیادی عصبی استفاده کند. با استفاده از این مدل سازی می توان فرایند بهبود مواد غذایی را در ارگانوئید مغزی سه بعدی بهبود بخشید. طی تکوین انسان، سلول های بنیادی از مرکز مغز در حال تکوین به سمت لایه‌های خارجی تر مهاجرت می‌کنند. این مدل ریاضی میتواند محدودیت‌های رشد ناشی از انتشار و متابولیسم را توضیح میدهد و هم چنین جنبه‌های فیزیکی تاثیرگذار رو مهاجرت این سلولهای بنیادی عصبی را نشان میدهد. با استفاده از این مدل سازی ریاضیاتی و فیزیکی شما میتوانید با استفاده از یک معادله متابولیسمی، رفتاری که سلولهای بنیادی در ساخت یک سازه بافتی سه بعدی یا ارگانوئید در پیش خواهند گرفت را پیش بینی کنید. منبع

پيوست: یه مسئله جدی برام پیش آمده که با رویکرد مثبت، دارم حلش میکنم. داستان اینه که پشتم، روی استخوان دنبالچه زخمی پدیدار شد که با روزی 8 ساعت به پهلو خوابیدن داره خوب میشه شکر خدا. البته مرتب به خودم میگم که اون داره خوب میشه و بیشتر شبها قبل خواب میگم: امشب که من میخوابم فکر و ذهنم بیدارن و تا صبح همه یاخته‌های بدنم را هماهنگ میکنن برای بهبود زخم پشتم. جالبه بدانید این شیوه تاثیر زیادی داره.

محققان پژوهشگاه رویان به روشی ساده و کم هزینه برای تولید سلول‌های ستیغ عصبی در محیط آزمایشگاهی دست یافتند که با در اختیار داشتن آنها امکان بررسی ویژگی‌های منحصر به فردشان و بهره‌گیری از این سلول‌ها در درمان بیماری‌های مختلف فراهم می‌شود.

تکوین انسان پیچیده، شگفت‌انگیز و تا حدود زیادی ناشناخته است. یکی از شگفت‌انگیز‌ترین مراحل تکوین، شکل‌گیری سیستم عصبی مرکزی (مغز و نخاع) است. در مراحل ابتدایی جنینی، لایه‌ای از سلول‌ها به سمت سرنوشت عصبی متعهد می‌شوند، سپس این صفحه سلولی بر روی خود چین خورده به شکل لوله در می‌آید، بخش جلویی این لوله حجیم شده مغز را ایجاد می‌کند و بخش‌های عقبی نخاع را خواهند ساخت. در حین ایجاد لوله عصبی، زمانی که دو لبه صفحه سلولی به هم می‌رسند تا بسته شده به شکل لوله دربیایند، گروهی از سلول‌ها از نقاط در حال اتصال مهاجرت کرده، از صفحه عصبی خارج می‌شوند. از آنجا که این سلول‌ها دقیقاً از لبه صفحه سلولی در حال تبدیل به لوله مهاجرت می‌کنند به آنها «سلول‌های ستیغ عصبی» می‌گویند. گرچه این سلول‌ها پیشتر متعهد به سرنوشت عصبی شده بودند، اما پس از مهاجرت به نقاط مختلف بدن جنین، بافت‌های متعدد و متنوعی از رنگدانه‌های پوست تا گره‌های عصبی نخاعی، را ایجاد می‌کنند. این سلول‌ها دارای پتانسیل تمایزی شگفت‌انگیزی هستند و دسترسی به آنها می‌تواند به درمان طیف وسیعی از بیماری‌ها بخصوص اختلالات سیستم عصبی محیطی کمک کند اما برداشت آنها از جنین انسان غیر اخلاقی است و باید راهی برای تمایز سلول‌های پرتوان انسانی به این سلول‌ها در شرایط آزمایشگاهی پیدا کرد. به منظور دستیابی به سلول‌های ستیغ عصبی در شرایط آزمایشگاهی، در پژوهشگاه رویان جهاد دانشگاهی اقدام به انجام آزمایشی کردند که طی آن سلول‌های بنیادی انسان بر روی بستری از سلول‌ها کشت داده می‌شدند که از بستر پیرامون پالپ دندان شیری به دست آمده بود. از آنجایی که بخشی از سلول‌های حاضر در دندان حاصل تمایز سلول‌های ستیغ عصبی هستند بهره‌گیری از پیام رسانی متقابل این سلول‌ها و سلول‌های بنیادی انسان می‌توانست تمایز سلول‌های بنیادی به سلول‌های ستیغ عصبی را تسهیل کند. نتایج این تحقیق که در مجله «یاخته» به چاپ رسیده، نشان می‌دهد، پس از گذشت یک هفته از کشت سلول‌های بنیادی انسان بر روی سلول‌های حاصل از بستر دندان شیری، شکل ظاهری سلول‌های بنیادی تغییر کرده و به سلول‌های عصبی اولیه نزدیک می‌شود. بررسی پروتئین‌های موجود در این سلول‌ها نشان می‌داد حدود 70 درصد آنها نشانگرهای سلول ستیغ عصبی را بیان می‌کنند. بررسی بیشتر، ماهیت ستیغ عصبی این سلول‌ها را تأیید می‌کرد. با توجه به در دسترس بودن دندان‌های شیری، با این روش، به شکلی ساده و کم هزینه می‌توان در شرایط آزمایشگاهی سلول‌های ستیغ عصبی را به دست آورد. حال با در اختیار داشتن این سلول‌ها امکان بررسی ویژگی‌های منحصر به فرد آنها و بهره‌گیری در درمان بیماری‌های مرتبط فراهم شده است. منبع

در زمان آسیب نخاعی سیستم ایمنی بدن می تواند پاسخی سودمند و یا مضر داشته باشد. با حس کردن آسیب، سیستم ایمن یک پاسخ التهابی را صادر می‌کند که منجر به گسیل شدن سلولهای ماکروفاژی به سمت بافت آسیب دیده است. به دلیل خورده سلولها یا بافتها و خون موجود در ناحیه آسیب، این ماکروفاژها ناحیه آسیب دیده را پاکسازی نیز می‌کنند. این امر موجب ایجاد یک فضای ضایعه بزرگ تر در محل آسیب می‌شود و در نتیجه عملکرد نخاعی به میزان بیشتری تحت الشعاع قرار می‌گیرد. با توجه به آن چه گفته شد، اگر بتوان به طریقی این فضای ضایعه را طناب نخاعی کاهش داد، در نتیجه می‌توان عملکرد عصبی و نخاعی را به طور موثرتری حفظ کرد. در مطالعه‌ای جدید محققین نشان داده‌اند که خانواده‌ای از سلولهای بنیادی درمانی به نام سلولهای پیش ساز بالغ چند توان می‌توانند عواقب مربوط به پاسخ موج دوم آسیب رسان سیستم عصبی را کاهش داده و عملکرد از دست رفته را احیا کنند. این یافته‌ها می‌تواند عملکردهای حرکتی و ادراری را در جانوران آزمایشگاهی به میزان معناداری بهبود ببخشد. این نتایج نشان داده است که سلولهای پیش ساز بالغ چند توان این توانایی را دارند که رفتار تهاجمی ماکروفاژها در پاکسازی خورده‌های سلولی و بافتی، که منجر به تخریب بیشتر بافت سالم می‌شود را تعدیل کنند. تزریق این سلولهای پیش ساز بالغ چند توان به جانوران آزمایشگاهی بعد ازالقای آسیب در آنها نشان داده است که این سلولها به طحال مهاجرت کرده و در آن جا منجر به ایجاد یک پاسخ ایمنی ماکروفاژی سودمند برای آسیب طناب نخاعی می‌شوند. تزریق این سلول ها همانطور که گفته شد، عملکردهای حرکتی و ادراری را بهبود جانور را بهبود بخشید. پیش از این محققین دریافته بودند که ترکیبی به نام پپتید درون سلولی سیگماbمی‌تواند پلاستیسیتی عصبی و ترمیم نخاعی را بهبود ببخشد. محققین امیدوارند از ترکیبی برای ایجاد یک استراتژی درمانی و ترمیمی در آینده استفاده کنند.

مقاله‌ای که اخیرا به چاپ رسیده است که تکنیک جدیدی را برای رشد سه بعدی سلولها ارائه میدهد که محدودیت‌های موجود در مورد ماتریکس یا داربست را درپی‌ ندارد. با استفاده از تیله‌های مایع شناور، سلولها می‌توانند آزادانه گرد هم جمع شوند و ساختارهای طبیعی را همانند آن چه در بدن اتفاق میافتد شکل دهند. فراهم کردن شرایط رشد سه بعدی به این حالت موجب افزایش دراماتیک رشد و عملکرد سلولها می‌شود و به طور ویژه برای پیوند و ترمیم طناب نخاعی آسیب دیده مناسب است. اگرچه طب بازتوانی منجر به کاهش مرگ و میر در افراد فلج شده به دلیل آسیب طناب نخاعی شده است اما به هر حال هزینه‌هایی که این عارضه به طور سالانه به دولت استرالیا تحمیل می‌کند بیش از دو بیلیون دلار است. محققین در دانشگاه گریفیت می‌گویند که این روش جدید سلولهای پیوند شده را قادر به بقای بهتر می‌سازد و موجب می‌شود که این سلول‌ها به نحو بهتری با جایگاه آسیب تلفیق شوند. در عوض، این امر موجب می‌شود که طناب نخاعی به طور موثرتری بازسازی کند. تیله‌های مایع راهی ساده اما قابل توجه برای کشت سه بعدی سلول‌ها هستند. قطره‌ای از مایع که حاوی سلولها است روی پوششی از پودر تفلون قرار می‌گیرد تا تیله مایعی را ایجاد کند که می‌تواند روی محیط کشت سلولی شناور بماند. با بودن یک سطح تماس بین تیله‌های مایه و محیط کشت سلولی که روی آن شناور بوده‌اند، تیله‌های مایع به راحتی می‌چرخند. این به سلولها اجازه می‌دهد که درون تیله‌های مایع به صورت آزادانه تجمع یابند و ساختارهایی را ایجاد کنند که محدودیت‌ها همراه با روش‌های مرسوم کشت سه بعدی را نداشته باشند.

پاپوش: متن بالآ نکته‌ای دارد بسی اخلاقی، اونهم به رنگ آبی.

مطالعات روی گورخرماهی دیدگاه های جدیدی را در مورد مکانیسم های ترمیم عصبی ارائه می دهد

هورمونی به نام سروتونین که بیشتر به خاطر نقشی که در احساسات دارد شناخته شده است، می تواند به گورخرماهی در ریکاوری آسیب طناب نخاعی کمک کند. این یافته ها می تواند به مطالعات روی بیماری های نورون های حرکتی با فلجی ناشی از آسیب نخاعی کمک کند. این ماهی مناطق گرمسیری اطلاعاتی را ارائه می دهد که می تواند به تحقیقات در مورد بیماری های حرکتی مربوط به آسیب نخاعی کمک کند. این محققین دریافته اند که سروتونین سیگنال هایی را به سلول های بنیادی موجود در نخاع می فرستد که موجب افزایش رشد نورون های حرکتی جدید می شود. این نورون های حرکتی برای کنترل فعالیت عضلات و حرکت نقش دارد. این یافته ها به محققین کمک می کند تا نورون های حرکتی را در شرایط آزمایشگاهی کشت دهند که به درک هر چه بیشتر بیماری های تحلیل برنده عصبی کمک می کند. محققین امیدوارند که درک مکانیسم های ترمیمی در گورخرماهی بتواند در نهایت منجر به درمان های جدید برای بیماران مبتلا به اختلالات نورودژنراتیو شود.

سلول های بنیادی سفارشی برای درمان آسیب های طناب نخاعی

تیمی از محققین کره ای تکنولوژی جدیدی را برای تولید سلول های بنیادی سفارشی که می توانند برای درمان بیماری های شدیدی مانند آسیب های طناب نخاعی استفاده شوند طراحی کرده اند. این تیم اعلام کرده اند که توانسته اند با موفقیت با استفاده از یک ژن خاص، سلول های پیش ساز اولیگودندروسیتی(OPC) را تولید کنند. یک سلول پیش ساز اولیگودندروسیتی، یک سلول نخاعی ترکیب شده از میاین است. استفاده از این سلول می توان میلین تخریب شده در آسیب های نخاعی را بازتولید کند و در نهایت منجر به ترمیم نخاع آسیب دیده شود. این تیم تحقیقاتی در تلاش برای بازبرنامه ریزی مستقیم سلول ها به سلول های پیش ساز اولیگودندروسیتی با استفاده از تزریق ژن Oct4‌به سلول های پوستی بودند. یک سلول پیش ساز اولیگودندروسیتی که بدین طریق تولید شده باشد قادر به تبدیل شدن به سلول سرطانی یا تراتوما نیست، زیرا این سلول های پیش ساز اولیگودندروسیتی از یک مرحله پرتوانی نگذشته اند و در نتیجه قادر به تبدیل شدن به انواع سلول ها نیستند. این تیم نشان دادند که این سلول های پیش ساز اولیگودندروسیتی تا ده ماه بعد از استفاده در مدل های جانوری دارای ثبات ژنومی هستند. این نشان می دهد که این محققین توانسته اند که تکنولوژی تولید سلولی جدیدی را ایجاد کنند که ب محدودیت های موجود در زمینه روش های تولید سلول های پیش ساز اولیگودندروسیتی غلبه کرده است. این روش می تواند با اضافه کردن تکنولوژی پرینت سه بعدی بافت برای تولید بافت های بیولوژیک به وسیله پرینت سه بعدی، به درمان بیماران دچار آسیب نخاعی شده کمک کند. پیوند مستقیم این بافت های تولید شده از سلول های پیش ساز اولیگودندروسیتی و با استفاده از پرینتر سه بعدی می تواند بهترین کارایی را در درمان آسیب های نخاعی ارائه دهد.

  پتانسیل درمانی سلول های بنیادی عصبی القایی برای آسیب های نخاعی

طناب نخاعی به خودی خود بازسازی و ترمیم نمی شود و درمانی که ریکاوری عملکردی آن را بعد از یک آسیب نخاعی تضمین کنند هنوز در دسترس نیست. فیبروبلاست ها به طور مستقیم به سلول های بنیادی عصبی القایی تبدیل می شوند که این امر از طریق بیان اجباری برخی فاکتورهای رونویسی خاص صورت می گیرد. اگرچه این سلول ها به نظر منبع سلولی خوبی برای کاربردهای بالینی محسوب می شوند اما پتانسیل درمانی آن ها تاکنون به خوبی تست نشده است. در این مطالعه محققین در دانشگاه دانکوک کره جنوبی نشان داده اند که این سلول های بنیادی عصبی القایی حاصل از دگرتمایزی فیبروبلاست ها می توانند ریکاوری عملکردی جانورانی که دچار آسیب نخاعی شده اند را تقویت کنند. سلول های بنیادی عصبی القایی پیوند شده می توانند به همه رده های عصبی تمایز یابند که از جمله آن ها می توان به نورون های بالغ اشاره کرد. علاوه براین نورون های مشتق از سلول های بنیادی عصبی القایی می توانند با نورون های میزبان سیناپس تشکیل دهند و بنابراین عملکرد حرکتی را تاحدی احیا کنند. آنالیز اثرات درمانی این سلول ها نشان داد که این سلول ها می توانند به طور موثر پاسخ های التهابی و آپوپتوز را در ناحیه آسیب دیده کاهش دهند. هم چنین پیوند سلول های بنیادی عصبی القایی بازسازی فعال محیط گیرنده اندوژن را بهبود می بخشد و هیچ توموری نیز شکل نمی گیرد. بنابراین، این اطلاعات پیشنهاد می کند که سلول های بنیادی عصبی القایی حاصل دگرتمایز مستقیم فیبروبلاست ها پتانسیل درمانی بالایی برای آسیب های نخاعی دارند.

منبع

محققین توانسته‌اند درمانی جدید و با استفاده از سلولهای بنیادی، برای درمان آسیب نخاعی ظرف 14 تا 30 روز بعد از آسیب پیدا کنند. این درمان از جمعیتی از سلولهای بنیادی که شامل سلولهای پیش ساز است و از سلولهای بنیادی جنینی مشتق شده است استفاده کرده است. این سلولها، سلولهای عصبی را حمایت می‌کنند و منجر به می‌شوند که عملکرد ضعیف آنها تقویت شود. در حال حاضر درمانی وجود ندارد که به طور موفقیت آمیز آسیب‌های نخاعی را اصلاح کند. این آسیب‌های می‌تواند مخرب باشند و منجر به ناراحتی‌های فیزیکی و احساسی شود اما این محققین می‌گویند که راهی امیدوارکننده وجود دارد. آنها می‌گویند که در این مطالعه جدید آنها تست کردند که آیا یک دوز از سلولهای بنیادی که به طور مستقیم به جایگاه آسیب منتقل می‌شود می‌تواند اثری روی فعالیت‌های حسی و حرکتی نخاع بگذارد یا خیر. اگر بتوانیم بهبود نسبی در عملکردهای حسی و حرکتی این بیماران ایجاد کنیم توانسته‌ایم اثر عمیقی روی کیفیت زندگی این افراد بگذاریم. این مطالعه بالینی به ارزیابی ایمنی و فعالیت دوز افزایشی نوعی سلول ویژه به نام سلولهای پیش ساز اولیگودندروسیتی برای افرادی پرداخت که دچار ضایعه نخاعی کامل از ناحیه گردن شده بودند. محققین می‌گویند که فرایند جراحی برای تزریق سلولهای پیش ساز اولیگودندروسیتی به خوبی پیشرفت و هیچ گونه مشکلی پیش نیامد. افرادی که دچار این ضایعه نخاعی در ناحیه C5-C7 هستند، کلیه فعالیت‌های حسی و حرکتی شان را در زیر ناحیه آسیب دیده از دست می‌دهند. سلولهای پیش ساز اولیگودندروسیتی 14 تا 30 روز بعد از آسیب تجویز شدند. بیماران مورد ارزیابی‌های نورولوژیک قرار خواهند گرفت و ایمنی و فعالیت این سلولها در مورد آنها ارزیابی خواهد شد. در آینده این درمان ممکن است برای آسیب اعصاب محیطی یا سایر اختلالات نیز مورد استفاده قرار گیرد. منبع

به شانس اعتقاد داری، تو زندگی همه آدم‌ها مقداری شانس تاثیر گذاره. مثلا اینکه در چه سالی و در چه کشوری و در چه خانواده‌ای متولد بشی کاملا شانسیه. خوش‌شانس بودن در دنیا برمیگرده به داشتن علم و دانش زیاد پیرامون زمینه‌ای که توش فعالیت میشه. دانش به خوش‌شانش‌ها قدرت تحلیل و پیشبینی آینده را میده برای همین اونها همیشه نگاهشون به افق‌های بلنده. به بعضی‌ها که خیلی خوش‌شانس هستند میگن طرف سوار خرمراده. اما بدشانس‌ها فقط جلوی پای خودشون را می‌بینند و میگن الانو عشقه. این افراد خودشونو برای کسب دانش و دانایی به زحمت نمی‌اندازند. آدم بی‌دانش مثل راننده چشم بسته در اتوبان اونم خلاف جهته. این فرد دست به هرکاری که بزنه بلاخره نتیجه‌اش خرابکاری میشه. آدم بدشانس همیشه سوار خرشیطونه و مدام خطر تهدیدش میکنه. عمده دلیل نخاعی شدن اکثر قریب به اتفاق ما نخاعی‌ها هم یجور بدشانسی بوده. در نخاعی شدن ما یک‌نفر حتما سوار خرشیطون بوده، حالا اون یک‌نفر ممکنه اول شخص مفرد باشه یا سوم شخص. حالا که بدشانسی و خرشیطون ما را زدن زمین ما باید درس بزرگی از بدشانسی و خوش‌شانسی بگیریم. از قدیم گفتن: آدم عاقل از یه سوراخ دوبار گزیده نمیشه. تکلیف ما نخاعی‌ها اینه که دیگه سوار خرشیطون نشیم. وقتی اسطوره‌ی مغز و اعصاب دنیا دکتر سمیعی به درمان نخاع تا 30 سال آینده نمی‌اندیشه، پس معنیش اینه که اگر ما به درمان و بهبود و روی پا راه رفتن امیدواریم باید طوری زندگی کنیم که 30سال دیگه اگر بودیم سالم باشیم تا اون موقع شانس درمان را از خودمون نگیریم. ما باید افق دیدمون را برای سلامت بودن بلند کنیم. ما باید کنترل شده و دست به عصا زندگی کنیم. بعضی رفتارها و اعمال که بسیار هم لذت بخش هستند اگر کنترل شده نباشند برای ما بسیار پر خطر میشن و ما را به تباهی میکشن، نتیجه‌اش درد و رنج و قوز بالا قوزه برای ما و خانواده‌هامون. پس بهتره به این نکات خیلی توجه کنید: 1- هر روز حداقل باید هشت لیوان آب یا چای کم رنگ نوشید. 2- اگر از سوند نلاتون یا کاندوم شیت برای دفع ادرار استفاده می‌شه حتما باید میزان آب خورده شده و ادرار دفع شده را دقیق دانست. 3- همه‌ی امور زندگی باید با زمان تخلیه اردار تنظیم بشه. 4- زیاد نشستن و تحت فشار نشستن مثلا در اتومبیل موجب پس زدن ادرار از مثانه پر به کلیه و آسیب رسیدن به سیستم ادراری میشه. بزرگترین و شایع‌ترین خطر که بسختی جبران پذیره برای تمام نخاعی‌ها آسیب رسیدن به مثانه و کلیه‌هاست. 5- باید کنترل شده غذا خورد. 6- ما دیر به دیر اجابت مزاج داریم و این دلیل بزرگیه برای سرطان روده، پس برای پیشگیری از سرطان روده باید از خوردن زیاد گوشت و کباب و کلا از خوردن سوسیس و کالباس پرهیز بشه. 7- غذاهای حاوی چربی زیاد مثل تخم‌مرغ و مغز را باید خیلی خیلی کم خورد، وگرنه موجب سنگ‌صفرا و کبد چرب میشه. 8- باید میوه و سبزی زیاد خورد. 9- طوری ورزش کنید که به مثانه‌ی شما ظلم نشه. 10- از آزمایش ادرار و خون و سونوگرافی کلیه نباید غافل شد، چرا که ما بسیار مستعد ابتلا به سنگ کلیه و مثانه هستیم، پس باید از عواملی که در تشکيل سنگهای ادراری موثرند دوری بشه: 1- عفونت ادراری رکود جريان ادرار. 2- مصرف بی‌رويه ويتامين‌های مختلف مثل ويتامين C. 3- رژيم نامناسب مصرف زياد لبنيات و غذاهای سرشار از کلسيم . 4- سابقه خانوادگی در سنگ‌های ادراری. 5- بيماري‌های التهابی روده. 6- بی حرکتی طولانی. 7-دريافت مايعات به مقدار کم.

پيآمد: کبد چرب و سنگ‌صفرا داشتم، گرفتار سنگ‌کلیه و مثانه هم شدم. اینو دیروز که رفتم سنوگرافی فهمیدم. الفاتحه

پژوهشگران ایرانی در تحقیقات خود موفق شدند که یک نمونه‌ آزمایشگاهی داربست کشت سلولی برای ترمیم ضایعه‌ نخاعی بسازند.

انسان‌های بیشماری در سرتاسر دنیا بر اثر بیماری یا سانحه دچار آسیب‌های حرکتی در نخاع خود می‌شوند. سلول‌های عصبی حرکتی از جمله سلول‌های مهمی هستند که در افراد قطع نخاعی، آسیب دیده و از بین می‌رود. این سوانح به گونه‌ایست که سلول‌های بافت عصبی به طور خود به خود قادر به ترمیم آن نیستند. از این رو لزوم ساخت سازه‌های مهندسی شده‌ سلولی، جهت ترمیم این ضایعات عصبی ضروری به نظر می‌رسد. با توجه به توان خودنوزایی و پتانسیل تبدیل شدن ‌سلول‌های بنیادی مزانشیمی مغز استخوان به سلول‌های شبه عصبی، این سلول‌ها گزینه‌ مناسبی در پزشکی ترمیمی به حساب می‌آیند. از طرف دیگر استفاده از داربست‌های الکتروریسی شده ژلاتینی به دلیل مشابهت به محیط طبیعی سلول‌ها، سرعت تخریب پذیری و قیمت مناسب، آن‌ها را به گزینه‌ مناسبی در ترمیم عصبی تبدیل کرده است.

به گفته‌ یکی از مجریان  این طرح، در این تحقیق تلاش شده تا توان تبدیل شدن سلول‌های بنیادی مزانشیمی مغز استخوان انسان به سلول‌هایی مشابه سلول‌های عصبی حرکتی (موتور نورون) بررسی شود.

وی بابیان اینکه سلول‌های موتور نورونی موجب انتقال دستور حرکت از نخاع به اندام‌های حرکتی می‌شوند، افزود: در این مطالعه از ژلاتین الکترو اسپین شده در ابعاد نانو، به عنوان داربست برای کشت سلول‌های بنیادی استفاده شده است. ژلاتین به دلیل شباهت ساختاری با برخی اجزای پروتئینی ماتریکس خارج سلولی بدن انسان، گزینه‌ مناسبی در مهندسی بافت عصب برای ترمیم ضایعات عصبی به شمار می‌آید.

وی عنوان کرد: نتایج نشان داده که سلول‌های بنیادی مزانشیمی بر روی ژلاتین الکترواسپین شده به سلول‌هایی شبیه به سلول عصبی حرکتی (موتورنورون) تبدیل شده و ویژگی‌های اختصاصی این سلول‌ها را در سطح ژن و پروتئین به خوبی بیان کردند.

به گفته‌ وی، در این کار ابتدا داربست ژلاتینی به روش الکتروریسی ساخته شده و ساختار آن توسط دستگاه SEM مورد ارزیابی قرار گرفته است. سپس سلول‌های بنیادی که از مغز استخوان استخراج شده و در محیط آزمایشگاهی کشت داده شده بود، بر روی این داربست منتقل شد.

وی گفت: در ادامه سمیت سلولی این سازه توسط آزمون MTT assay بررسی شد. در نهایت تمایز سلول‌های بنیادی مزانشیمی به سلول‌های عصبی حرکتی توسط نشانگرهای ایمونوشیمیایی در سطح پروتئین و بیان ژن‌های اختصاصی در سطح  mRNA مورد ارزیابی قرار گرفت.

دستاوردهای این پژوهش نشان می‌دهد که سازه‌ سلولی مهندسی شده ، گزینه‌ مناسبی برای پیوند به مدل حیوانی جهت بررسی ترمیم ضایعه نخاعی ایجاد شده است. از این رو در حال حاضر این مطالعات در فاز حیوانی و استفاده از این داربست حاوی سلول‌های بنیادی بر روی مدل حیوانی قطع نخاع شده در حال انجام است. منبع

تحقیقی جدید پیشرفت امیدوارکننده‌ای در استفاده از سلولهای بنیادی برای درمان آسیب‌های نخاعی نشان میدهد. نتایج این مطالعه نشان میدهد که سلولهای بنیادی انسانی که به طناب نخاعی آسیب دیده پیوند شدند موجب احیای برخی عملکردهای حرکتی شدند. آسیب‌های نخاعی ناشی از تصادفات و بیماری‌ها می‌تواند منجر به پارگی فیبرهای عصبی شود که یا وارد نخاع می‌شوند یا از آن خارج شوند. اغلب این آسیب‌ها منجر به از دست رفتن اعصاب پاها یا دست‌ها و فلجی می‌شوند که در این میان فرد حس خود را از دست میدهد و دردهای مزمن به سراغ فرد می‌آید. در حال حاضر درمان مناسبی برای بازیابی عملکردهای حسی وجود ندارد. دلیل این امر، ایجاد یک سد در تقاطع بین فیبرهای عصبی قطع شده و نخاع است که مانع از رشد آنها به درون نخاع و احیای ارتباطات عصبی از دست رفته می‌شود. در این مطالعه جدید، محققین سلولهای بنیادی انسانی را به محل آسیب نخاعی در موش پیوند کردند تا بتوانند مسیرهای عملکردی را برای اطلاعات حسی که از بافت‌های محیطی به طناب نخاعی میرسند بازیابی کنند. نتایج نشان میدهد که سلولهای بنیادی پیوند شده به عنوان پلی عمل کرده و اجازه میدهد که فیبرهای عصبی حسی آسیب دیده به درون نخاع رشد کنند و ارتباطات عصبی دارای عملکرد را مجددا بازسازی کنند، در نتیجه این فرایند احیای بلندمدت اندام هایی اتفاق خواهد افتاد که عملکردهای حسی شان را از دست داده اند. سلولهای بنیادی پیوند شده به انواع مختلف سلولها با سطوح مختلف بلوغ به ویژه در مورد سیستم ایمنی تمایز می‌یابند. منبع

مطالعه‌ای جدید نشان میدهد که چگونه تزریق سلولهای بنیادی می‌تواند روی آسیب نخاعی در پریمات‌ها اثر گذارد و نشان داد که این سلول درمانی می‌تواند به طور معناداری عملکرد حرکتی این موجودات را ریکاوری کند و روند بهبود را نیز تسریع کند. محققین این مطالعه را گامی مهم به سمت بهبود نتایج سلول درمانی آسیب‌های نخاعی می‌دانند. مطالعات زیادی در گذشته صورت گرفته است که نشان از  اثر مثبت سلول درمانی روی آسیب نخاعی داشته است اما اغلب این مطالعات روی جوندگان صورت گرفته است و از این منظر با پریمات‌ها تفاوتهایی وجود دارد. در این مطالعه محققین سلولهای پیش ساز بنیادی عصبی مشتق از سلولهای بنیادی جنینی نوعی میمون را به میمون‌های بالغی که آسیب نخاعی متوسطی داشت پیوند کردند. مزیت استفاده از این حیوان شباهت بین سیستم عصبی و پاسخ دهی ایمنی آن به انسان بود. تزریقات 14 روز بعد از وقوع اسیب نخاعی صورت گرفت، این زمان بهترین زمان است زیرا که التهاب در این موجودات فروکش کرده است. نتایج امیدوار کننده بود. نتایج نشان میداد که عملکرد حرکتی در گروه تیمار در مقایسه با گروه کنترل ریکاوری شده است. هم چنین هیچ گونه اثری از رد پیوند یا ایجاد تومور که از عوارض جانبی مربوط به سلول درمانی است مشاهده نشد. محققین می‌گویند که ترکیب سلول درمانی با فعالیت‌های بازتوانی و داروهای مناسب می تواند روند ترمیم را بهینه تر کند. منبع

بیماری که به دلیل تومور نخاعی از ناتوانی فلج نسبی رنج می‌برد بعد از سلول درمانی با سلولهای بنیادی جنینی انسانی مورد درمان واقع شد. کامینی دختر 19 ساله، بلافاصله بعد از این که توموری در پشتش ایجاد شد، هیچ حسی در تمام بخش تحتانی بدنش حس نکرد. آنچه شرایط وی را بدتر میکرد این بود که وی هیچ کنترلی روی ادرار و مثانه خود نداشت. علاوه براین، وی ناچار به کمک گرفتن از دیگران برای امور روزمره خود بود. درمان با استفاده از سلولهای بنیادی جنینی انسانی شامل تزریق سلولهای بنیادی جنینی انسانی جداسازی شده به بیماران است که به آنها کمک میکند که به طور طبیعی روند بهبودشان را طی کنند. سلولهای بنیادی در جایگاه مناسب وارد شده و با استفاده از شرایط محیطی رفته رفته عملکرد بدنی را احیا میکنند. این درمان هیچ عوارض جانبی ندارد و برخلاف پیوند عضو به داروهای سرکوب کننده ایمنی نیاز ندارند. کامینی به مدت 8 سال تحت درمان با سلولهای بنیادی قرار گرفت و اینک وی به طور کامل از بند ناتوانی رها شده است و میتواند به راحتی و به طور مستقل راه برود. این محققین می‌گویند که در این نوع درمان احتیاج به این نیست که سازش پذیری کاملی بین اهداکننده و گیرنده وجود داشته باشد و فرد نیز احتیاج به مصرف داروهای سرکوب کننده ایمنی ندارد. این در حالی است که برای استفاده از سلولهای بنیادی غیر جنینی هر دو فرد باید با هم مطابقت داشته باشند. مسئول این مطالعه ادعا دارد که ما در حال حاضر بیش از 1300 بیمار را مورد درمان قرار داده‌ایم و هیچ کدام از آنها عوارض جانبی را نشان نداده‌اند.  منبع

محققین می‌گویند که گروهی کوچک از افراد معلول بعد از این که سلول‌های بنیادی عصبی به طناب نخاعی آنها پیوند شد، تاحدی احساس بازیابی حسی داشتند. تزریقات آزمایشی توانایی بیماران در حرکت دادن پاها و سایر عضلات، زیر آسیب نخاعی شدید اتفاق افتاده در وسط کمر، را احیا نکرد. اما محققین می‌گویند که بازیابی برخی توانایی حسی پیشنهاد می‌کند که سلول‌های بنیادی تا حدی آسیب نخاعی را ترمیم می‌کنند. آنها می‌گویند که 12 بیمار که پیوند سلول‌های بنیادی را دریافت کردند، بهبود معناداری را در احساس نشان دادند. مطالعه نشان می‌دهد که سلول‌های بنیادی عصبی تولید شده به وسیله محققین بی‌خطر بوده و هیچ گونه عوارض جانبی را ایجاد نکرده است. محققین در صدد هستند که در گام بعدی این سلول درمانی را در بیمارانی که آسیب نخاعی گردنی رنج می‌برند تست کنند. این محققین می‌گویند که این افراد می‌توانند برخی عملکردهای حرکتی شان را بدست آورند که ممکن است شامل حرکت دادن بازوها و حتی دست هایشان باشد. این مطالعات می‌تواند منجر به بهبود کیفیت زندگی این بیماران شود. منبع